Gezondheidszorg
Enterprise ExcellenceGepersonaliseerde zorg

Gepersonaliseerde zorg(en)… niet van vandaag op morgen

Iedereen is het er intussen over eens: de patiënt moet centraal staan. Dit stelt ons echter voor een aantal grote uitdagingen…
Eline Maes

Ik luisterde aandachtig naar het verhaal van een collega die de voorbije weken het traject van zijn vader van dichtbij heeft gevolgd… een traject met nog steeds ruimte voor verbetering: gebrekkige communicatie tussen medische disciplines, weinig informatie voor de patiënt en zijn omgeving, te weinig aandacht voor medicatiegebruik, onduidelijkheid over ontslag, …

Iedereen is het er intussen over eens: de patiënt moet centraal staan. Dit stelt echter grote uitdagingen… Eerst en vooral zullen we (nog beter) moeten leren luisteren naar de patiënt en deze meer betrekken. Ook is het belangrijk om gesegmenteerd te werken, wordt (betere) samenwerking doorheen de hele zorgketen cruciaal en is het des te meer van belang dat ziekenhuizen en andere zorginstellingen hun zorgverstrekkers een duidelijk kader en tools bieden om dit te kunnen realiseren. Hieraan wil ik samen met mijn collega’s van het Möbius Healthcare team heel graag meewerken om de best mogelijke zorg te kunnen garanderen, ook de dag dat ik dit zelf nodig heb voor mezelf of mijn dierbaren.

Luisteren naar de patiënt

De eerste uitdaging is evident: we moeten de patiënt betrekken, luisteren naar de patiënt. De vraag stelt zich echter waarom dit op vandaag nog maar in beperkte mate gebeurt. Het meten van patiëntervaringen (via ‘PREMs’ of ‘patient related experience measures’), bijvoorbeeld na een bezoek aan / opname in het ziekenhuis, vormt een waardevolle bron van informatie voor verdere verbetering van de dienstverlening. Als we dit systematisch meer gaan doen en dit meer ingebed geraakt, kunnen we hopelijk ook de patiënt meer gaan stimuleren om hierover actief mee te denken. Voor een aantal chronisch zieke patiënten, die frequent het ziekenhuis bezoeken, kunnen de ervaringen met het ziekenhuis (van de patiënt en zijn omgeving) zelfs de levenskwaliteit mee bepalen. Los van PREMs, kan de zorgverlener zich vanaf morgen telkens de vraag stellen: in welke mate behandelen we de patiënt en zijn omgeving alsof het onze eigen familie is? En hoe kunnen we de patiënt stimuleren om de regierol op te nemen?

Gesegmenteerd werken

Iedere patiënt is verschillend, met een andere context, andere behoeften, andere wensen, … Er dient te worden uitgegaan van de persoonlijk gewenste en best mogelijke levenskwaliteit van iedere individuele patiënt als einddoel van de zorg en ondersteuning. Gezien de vergrijzing en het toenemend aantal chronisch zieken is het des te meer van belang om gesegmenteerd tewerk te gaan. In bepaalde settings, zoals gespecialiseerde revalidatie, geestelijke gezondheidszorg, … zou dit zelfs een vérgaande vorm kunnen aannemen tot op het niveau van het individu. Hierbij kan worden gewerkt met pathologiespecifieke biopsychosociale zorgprofielen, checklists met een set van (evidence based) indicatoren die door alle betrokken zorgverleners van het multidisciplinair team individueel worden ingevuld. Dit maakt een efficiënte uitwisseling van patiëntdata in multidisciplinaire vergaderingen mogelijk en resulteert in individuele (korte en lange termijn) doelstellingen, specifieke interventies per zorgverstrekker en een lange termijn zorgplanning. De patiënt mee betrekken, leidt bovendien tot betere resultaten (onder meer door een hogere therapietrouw).

Een integrale benadering hanteren

(Meer intense) samenwerking doorheen de hele zorgketen wordt een grote uitdaging. Er zal moeten worden afgestapt van het ‘silodenken’ en betere integratie en samenwerking tussen ziekenhuizen en andere actoren in de zorg dringt zich op. Het is hoog tijd dat wordt gedacht in termen van een patiënt-/vraaggestuurd model, met zorgpaden die zorg binnen organisaties en over de grenzen van organisaties heen met elkaar verbinden. Naast decentralisatie van (chronische) zorg dringt een zekere focus in het zorgaanbod zich op. Ziekenhuizen en andere zorginstellingen zullen samen met het netwerk een goede analyse van de vraag (in de regio) moeten maken en op basis hiervan gericht enkele speerpunten kiezen, eerder dan alles te willen blijven aanbieden. Bovendien zal het belangrijk zijn de kwaliteit van de geboden zorg te meten (via ‘PROMs’ of ‘patient related outcome measures’), om de kwaliteit blijvend te kunnen bijsturen. Maar first things first: laten we beginnen met binnen elke instelling de muren te slopen en nog beter te gaan samenwerken.

Zorgen voor ‘empowerment’ van zorgverstrekkers

Uiteindelijk zijn het de zorgverstrekkers die instaan voor de geboden (kwaliteit van de) zorg aan de patiënt. Dan hebben we het even niet over JCI of NIAZ, maar over een ideaal gedrag van de zorgverlener. Als de zorgverstrekking meer flexibel zal worden, zal het belang van tevreden en ‘empowered’ medewerkers / zorgverstrekkers verder stijgen. Het is dan ook belangrijk om na te denken over het organisatiemodel en principes van zelfsturing van naderbij te onderzoeken.

Zorgen voor een goede (technologische) omkadering

Niets komt vanzelf. Het is aan de zorginstellingen om een kader te creëren dat multi-disciplinaire samenwerking stimuleert, gesegmenteerd werken mogelijk maakt, het potentieel van nieuwe technologie ten volle benut, … Het is belangrijk dat zorginstellingen investeren in een kader waarbij de patiënt de mogelijkheid krijgt om zijn vraag te kanaliseren (portaal, chatbot, e-mail, face-to-face, …) en de zorgprofessional de juiste hulpmiddelen (EPD, checklist, …) aangereikt krijgt. Patiënt en zorgverlener zullen op die manier sneller en beter communiceren en daar draait het finaal om.

Bedankt voor het lezen

Contacteer onze expert

Eline Maes

Delen blog