Analysemoe

Heel eerlijk. Ik ben de voorbije weken “analysemoe” geworden. Er zijn oneindig veel analyses gemaakt wat er allemaal moet veranderen in de zorg. Deze analyses hebben allemaal een waarde, zonder twijfel, maar ze hebben ook een vervelend neveneffect.
Peter Willen

Ze verlammen ons. Ze laten ons wachten en brengen ons te vaak in een defensief kader. We beschermen onze troeven in afwachting van duidelijkheid, in afwachting van een nieuw financieringssysteem, in afwachting van de voorspelde beddenafbouw, …

Vandaar de vraag “Wat als we morgen disruptief moeten veranderen?” Wat zijn de initiatieven die we onmiddellijk opstarten als ons levensbestaan “echt” bedreigd wordt? Wat is de offensieve tegenhanger van voorzichtigheid en zelfbescherming?

Ik kan hier een hele reeks van initiatieven oplijsten gaande van fusie, centralisatie van de ‘productie’ activiteiten, innovatie op netwerkniveau, telegeneeskunde … maar wil het nu even hebben over het management van onze core capaciteit.

 

Wat als we onze activiteiten kunnen doen met 15% minder capaciteit?

Wat als we bij gelijkblijvende activiteit het met 15% minder capaciteit kunnen doen (OK, beddenhuis, …)?
• Wat zou de economische meerwaarde zijn op netwerkniveau?
• Wat zou dit betekenen voor de verhouding verpleegkundigen per bed?
• Wat zou de boost in kwaliteit zijn?

Geïntegreerde capaciteitsplanning is hiervoor het antwoord. Geïntegreerd op niveau van alle capaciteiten binnen een ziekenhuis (poli, ok, beddenhuis) maar ook geïntegreerd op niveau van het netwerk.

Een geïntegreerde aanpak van deze planning doorheen de ganse zorgketen leidt tot een betere benutting van de capaciteit (beddenhuis, OK, consultatieruimtes …) of minder capaciteit bij gelijkblijvende activiteit, een betere planbaarheid, minder pieken en dalen, betere inzet van personeel en een stabielere werkdruk. En indirect zorgt een meer voorspelbaar en planbaar proces ervoor dat kwaliteit verbetert, tevredenheid van patiënt en medewerker verhoogt en de kost per patiënt daalt.

 

Dromen?

We kunnen snel uitrekenen wat 15% precies betekent in termen van euro’s. De belangrijkste vraag is in welke mate die 15% realistisch is en wat we hiervoor moeten doen?

Hoe groot het potentieel is, hangt af van verschillende factoren: de schaalgrootte, de huidige performantie van de verschillende schakels (OK, beddenhuis …), het huidig niveau van afstemming tussen OK-planning en bedtoewijzing, de wijze waarop flexibiliteit in de personeelsplanning wordt ingebouwd … Als je de vergelijking maakt met andere sectoren waarbij een globale planning wordt ingevoerd, dan is 15% geen overschatting.

Wat hebben we nodig om dit te realiseren? Een planningskader (van strategisch tot operationeel), een planningsproces met duidelijke rollen en verantwoordelijkheden, inzicht in de historiek van cijfers maar ook realtime monitoring van de bedden, methodiek en tools om planning te optimaliseren maar vooral leiderschap en draagvlak om de transitie stap voor stap door te voeren.

 

Doen!

Maar zoals in elke grote verandering, starten we beter klein. Niet door pakweg een capaciteitsmanager zonder meer aan te duiden of een tool te implementeren, maar door het transitieproces stap voor stap te doorlopen.

Inzicht en bewustwording zijn de basis van verandering. Laten we daarom starten met de huidige performantie objectief in vraag te stellen. Daarvoor hebben we alle gegevens. Het is een kwestie van ze te consolideren en om te zetten tot een globaal plan. En dan komen we tot stap 2 van een succesvolle verandering: goesting om te veranderen in functie van een meetbaar of observeerbaar resultaat. Die goesting kan alleen maar bij alle betrokken partijen ontstaan als we kunnen aantonen wat het elkeen (ziekenhuis, arts, verpleging …) oplevert in termen van rust, kwaliteit van werk, meer activiteit bij gelijkblijvende kost … Als die roadmap vastligt, dan kunnen we starten. Dan kunnen we beginnen om de competenties en vaardigheden te ontwikkelen om integraal te plannen. Op die manier kan je de planbaarheid en bijgevolg kwaliteit en efficiëntie van de zorg verbeteren.

Het is daarom ook een bewuste keuze van Möbius om via onderzoek enerzijds en via projecten anderzijds een neutrale en objectieve partner te kunnen zijn bij de analyse en optimalisatie van ziekenhuiscapaciteit. We faciliteren dit proces en zorgen dat alle puzzelstukken worden gelegd zodat capaciteitsmanagement als een volwaardig proces door alle actoren wordt aanvaard.

In geval van vragen, aarzel niet om contact op te nemen.

Bedankt voor het lezen

Delen blog